Vandaag wilden we een dagje weg, dat gebeurt wel vaker en meestal gaat dat prima. Maar dat was dit keer iets anders… Nog voor we hadden besloten waar we heen wilden gaan waren de kinderen al lekker op dreef. Hun favoriete spel: vervelend doen. Toch maar alles in de auto gestopt en op pad naar Alkmaar.

Zodra we het parkeerterrein opreden besloot Mara eerst maar even over te geven. Het ging de laatste tijd zo goed met haar wagenziekte, maar vandaag dus even niet. Omdat het al sinds juni niet meer was voorgekomen hadden we niets mee, dus Paulien de auto en Mara schoonmaken, ik op zoek naar kleren voor Mara. De eerste winkel die ik tegenkwam was een Action en wonder boven wonder kon ik daar voor slechts 15 euro onze dag redden. Sokken, ondergoed, legging, rokje en een shirt leken me genoeg. Viel me meteen op waarom vrouwen uren nodig hebben voor het kopen van kleding, terwijl ik in 15 minuten op en neer kon lopen tussen winkel en auto en nog kleding had gekocht ook… Mara haar kleding gegeven en ze keurde dit zelfs goed!

Toen zag ik dat Roel op de bestuurdersstoel was gaan staan, nog voor ik had gezegd dat hij moest gaan zitten lag hij opeens naast de auto… Meneer was gevallen met als resultaat een gat in zijn kop. Gelukkig viel het bloeden mee en leek hij het meeste last te hebben van een moeder die het schoon wilde maken.

Na een half uur op het parkeerterrein dus toch nog richting de winkels gelopen. Mara in met een vest van Mama als jas. Dus eerst naar de C&A, hier had Paulien net een vest met bodywarmer online gekocht en deze was aan de krappe kant. Dus hetzelfde setje in de juiste maat gekocht zodat Mara ook weer een jas had. Toen we de winkel uitliepen begon het alarm te piepen. Dat kan gebeuren, beveiliging er uit knippen en verder gaan. Maar nee, weer ging het alarm af. Zo hebben we Mara en diverse kledingstukken langs het poortje gehaald tot er niets meer piepte.

Eerst even de stad in gelopen voor nieuwe schoenen, natuurlijk bij Passo, de grote maten winkel. Toen wilden we even langs de V&D, waar een piepend alarm Mara al vrolijk begroete. Nog meer van die vervelende beveiligings labels bleken in haar kleding te zitten. Dus nog meer afgeknipt, geloof dat ze alleen haar onderbroek niet heeft hoeven uitdoen in de winkels…

Omdat Tijn nog niets had gehad en Roel ‘slechts’ een gat in zijn koppie besloten ze hun broodje lekker in hun sjaal en jas te smeren. Mama had natuurlijk nog niet genoeg wasgoed. De rest van de middag leek zelfs probleemloos te verlopen. Oke, bij de supermarkt probeerden de jongens nog een winkelwagentje te slopen door er samen in te gaan staan springen, maar zo’n wagentje kan veel hebben, dus ook 2 springende purken van 2…

Gelukkig blijven we morgen weer gewoon thuis.

Met kerst kregen we een cadeaubon voor een nachtje in “De koperen hoogte”.
Een hotel gevestigd in een oude watertoren, net iets boven Zwolle.
Dus boeken en er even lekker 2 dagen tussenuit, gezellig samen met Paulien en even zonder de kinderen.
De eerste dag zijn we lekker door Zwolle gaan wandelen, een route langs de lekkere plekjes van deze mooie stad.
Natuurlijk zijn we langs een aantal kookwinkels gegaan, maar ook voor lekkerbekken is Zwolle een perfecte plaats.
Zo heb je er de ‘Zwolse balletjes’, Banketbakkerij Lindeboom, ‘t konkeltje koffie & thee, Librije’s Winkel en Bonbonnerie Borrel.
Als je een tocht langs deze winkeltjes maakt en overal iets lekkers haalt, dan heb je een tas vol met lekkers.
Toen lekker naar onze hotelkamer om de jacuzzi vol te laten lopen, de stoomcabine uit te proberen en te dineren in het draaiende restaurant op grote hoogte (13e etage).
Het vier gangen diner was heerlijk, daarna nog even het cafe bezocht wat een etage hoger was.
De volgende morgen na een lekker ontbijt en nog even in de jacuzzi uitgecheckt en afgedwaald naar Hattem.
Hier hebben we een bezoek gebracht aan het Nederlands Bakkerij museum en het Anton Pieck museum.
Die eerste is echt heel leuk, daar gaan we dan ook zeker terugkomen in een vakantie met de kinderen.
Omdat er nog tijd genoeg was ook nog een bezoekje gebracht aan paleis Het Loo.
Hier zie je dan weer dat de oranjes al eeuwen op zoek zijn naar een goede interieur architect.
Want we vonden het nogal een rommeltje…
Uiteindelijk nog even lekker gegeten in Enkhuizen en toen snel naar huis!

Een maand geleden, het natuurijs was op diverse plaatsen al lekker aan het aangroeien.
De eerste natuurijsbanen gingen weer open voor wat een mooie schaatsperiode op natuurijs zou gaan worden.
De dag dat de ijsbaan open ging had ik een borrel op kantoor, oprijd naar huis gegaan dus om nog even lekker te kunnen schaatsen!
Natuurijs is natuurlijk weer even wennen als je elke week op zo’n perfect gladde ijsvloer staat, maar het reed prima.
Tot ik bezig was aan mijn 2e rondje en viel…
Nou is vallen iets wat er bij hoort, maar deze val was toch net even anders, ik had al snel het idee dat het niet helemaal goed zat en kreeg wat pijn in mijn rechter arm.
Overeind krabbelen, terugschaatsen naar de kant en de schoenen weer aan doen.
Opeens was autorijden ook een stukje lastiger, dus in zijn 1 door het dorp op weg naar huis, ondertussen Paulien bellen: “Schat, regel even oppas…”
En zo belande ik na een rondje schaatsen, via de huisartsenpost op de spoedeisende hulp.
Foto hier, foto daar, even trekken en voelen (dat doen ze niet met een reden anders dan de patiënt pijn te zijn hebben) en dan hoor je dat de winterpret over is.
Een breuk in de arm, net onder de schouder, kan niet in het gips en moet vooral rusten.
Zo loop je dus een paar uur later weer naar de auto, met je arm in een lus hangend aan je nek en het advies de eerste drie weken rustig aan te doen.
Thuis sta je voor het raam, ziet heel Nederland al schaatsend voorbij rijden en baalt als een stekker!
Al die mooie tochten die deze winter verreden zijn, ik heb ze stuk voor stuk moeten overslaan.
Gelukkig is het herstel redelijk verlopen, vanaf maandag werk ik weer volledig en ik kan het meeste er weer mee doen.
Natuurlijk is er nog een stuk wat komen gaat, zo kan ik nog niet echt autorijden en de arm in de hoogte is ook nog lastig.
Maar langzaam maar zeker gaat hij weer steeds beter!