De Negenmaandenbeurs van de andere kant bekeken.

Afgelopen week was hij er weer, het hoogtepunt voor menig zwangere of pas bevallen vrouw: De negenmaandenbeurs.
Als man heb je daar natuurlijk niets te zoeken, op de uitzondering van standhouders na.
Oké, als je braaf belooft je mond te houden en de tassen te dragen mag je ook mee.

Dit jaar stond ook de NVOM, de Nederlandse Vereniging voor Ouders van Meerlingen, op de beurs met een eigen stand. Op zondag zou ik een dagje helpen op de stand. Omdat er wat mensen op het laatste moment niet konden stond ik er echter donderdag al. En om eerlijk te zijn, de negenmaandenbeurs kan ook leuk zijn, als je maar op de stand staat. Je ziet er van alles langslopen, van oude dametjes die van de huishoudbeurs zijn ontsnapt tot jongens die braaf de trolley van hun vriendin achter zich aan zeulen, bepakt en bezakt. Zodra je ook maar begint met iets uitdelen merk je meteen dat iedereen alles aanpakt, het maakt volgens mij niet uit wat je weggeeft, als het gratis is pakken ze het aan. Maar ook in gesprek zijn met potentiële leden, toch het doel van de beurs, is erg leuk. Mensen die net te horen hebben gekregen dat het een meerling is en nog midden in de eerste ‘schrik’ zitten. Mensen die hun wonder net een paar maanden geleden op de aardbol hebben gelanceerd. Maar ook mensen die puur willen weten hoe hoog hun kans op een meerling is omdat het in 1 van de families voorkomt. Je komt ze allemaal tegen, allemaal op zoek naar informatie of wat geruststellende woorden. Ondanks dat je aan het eind van de dag behoorlijk zere benen hebt van het staan en jezelf bewegen op een relatief kleine ruimte, je tong verstijfd is van al het kletsen, is het zeker een hele leuke ervaring. Volgend jaar weer?

One comment on “De Negenmaandenbeurs van de andere kant bekeken.
  1. Marc schreef:

    Als mede-standbemanning van de NVOM (weliswaar op een andere dag): ik deel je mening volledig. Ik had vooraf nog met O. gemaild dat ik zeer uitzag naar al die net-zwangere vrouwen (vaak toch een mooi beeld: dames die zo stralen)… maar zij waarschuwde me toch vooral ook voor de busladingen vol uitgezakte huishoudbeursbezoeksters met trolleys. Vooral dat laatste: die trolleys!

    En dan de onderneming die recht tegenover ons exposeerde: je zal toch zeven dagen per week spenen verkopen. Nou vraag ik je toch!?! Om nog maar te zwijgen over de hoon die je kinderen op school zal treffen: “Wat doet jouw vader?”, vraagt de juf oprecht geïnteresseerd. Enigszins beschaamd antwoord je zoonlief: “Die verkoopt spenen on-line, juffrouw.” Ze slaat van scrhik en schaamte de hand voor haar mond en proestend van het lachen maant ze de kinderen in de klas om jouw kind daar toch vooral niet mee te pesten. Helaas, het kwaad is al geschiedt: de gehele klas ligt rollebollend van het bulderen over de vloer en het enige dat je nog kunt doen is een andere school zoeken voor je kind. De Speencompany… arme kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.